دکتر علی رضا رحیمی بروجردی عضو هیات علمی دانشگاه تهران:
قالب بررسي زير توسط يكي از دانشجويانم صورت گرفته كه آن‏را پس از تغييراتي،‌ موضوع پست امروز مي‏كنم. هرچند مدتي از اين واقعه گذشته، اما ذكر دوبارة آن، نه‏تنها بر آگاهي‏بخشي خوانندگان نسبت به شرايط سياسي كشور مي‏تواند اثرگذار باشد، بلكه از صميم قلب اميدوارم كه ان شاءالله اگر اين مطلب به گوش رييس‏جمهور محترم "ايران" رسيد، او در گفتار و رفتارش تأمل بيشتري كرده و براي منافع و مصالح "ملت ايران" تغيير دهد.

به گزارش شبکه خبری ملت، روز سه شنبه آقای احمدی نژاد رئيس جمهوری اسلامی ايران و روز چهارشنبه آقای ون جيابو نخست‏وزير چين در مجمع عمومی سازمان ملل متحد سخنرانی کردند.
ون جيابو نخست‏وزير چين، ده‏ها رهبر و نماينده حاضر در مجمع عمومی را خطاب قرار داده، چنين می گويد:

"رقم توليد ناخالص ملی چين در زمره بالاترين اقتصادهای جهان است، با اين حال، رتبه توليد ناخالص سرانه ما کمتر از يکصد کشور ديگر است، ده‏ها ميليون چينی فاقد غذا و لباس کافی هستند. چين هنوز يک کشور "درحال توسعه" است. سطح پايين توليد، کمبود منابع، انرژی و پيامدهای زيست محيطی تداوم روند توسعه را محدود می کند."

عنوان نطق نخست وزير چين: ((يک چين متعهد به اصلاحات، گشايش و توسعه صلح‏آميز)) بود.
"اصلاحات" و "توسعه اقتصادی" دو کليد واژه نطق نخست وزير چين بودند.
در نطق بسيار کوتاه آقای جيابو، واژه "توسعه" ۱۷ بار و واژه "اصلاحات" هشت بار تکرار شد.
نخست‏وزير چين، "زيربنای رشد اقتصادی چين" را "دو واژه" و تنها دو واژه می‏داند كه عبارتند از:

«اصلاحات و گشايش».
اين درحالي‏است كه، جمهوری خلق چين، تنها سال گذشته، ۸۰۰ ميليارد دلار سرمايه‏گذاری مستقيم خارجی داشته و سهم اقتصادش از سرمايه گذاری مستقيم خارجی ۱۲۶ برابر جمهوری اسلامی ايران بوده است. چين که جای خود دارد، سهم جمهوری ترکيه ۱۷ برابر ايران است.

حال اجازه دهيد سخنرانی رييس جمهوری اسلامی ايران را مرور کنيم:‌
نخست آن‏كه، آقاي محمود احمدی نژاد تقريباً دو برابر و نيم نخست وزير چين سخن گفت.
دوم، آقای احمدی نژاد ۳۵ بار کلمه "خدا" را تكرار و ۴۰ بار به واژه "خدا" ارجاع داد.
دقت كنيم كه، نخست وزير چين، يعني بزرگترين كشور دارنده ذخاير ارزی در جهان، سرزمين خود را کشوری "درحال توسعه" يا ((Developing Country)) خطاب كرده که ده‏ها ميليون نفر از مردمش با فقر و گرسنگی دست به گريبان‏اند. اما آقاي محمود احمدی نژاد، رييس‏جمهور کشوری که حتی توان تامين برق پايتخت خود را ندارد، کشور ايران را با عبارات زير مي‏خواند:
«Extremely and very developed and powerful country»
کشور بسیار قدرتمند و توسعه یافته

در خوشبينانه‏ترين پندار، بايد فكر كرد كه اين سخنان سخيف و مضحک برای خنداندن ديگران نبوده است. اما بايد باور داشت، اعتياد به خودفريبی، مهلک‏ترين نوع اعتياد است.

نخست وزير چين، يک کلمه و حتی کلمه، از تخاصم و تهديد نام نبرد؛
در نطق او واژه های صلح، اقتصاد جهانی، توسعه، همکاری و مشارکت بارها و بارها تکرار شد.

کلمه به کلمه نطق وی درباره اقتصاد جهاني و تأثير آن بر رشد چين و ديگر کشورهای درحال توسعه بود.

در مقابل رييس جمهور ايران، نطق خود را با آرزوی سلامتی برای امام زمان شروع كرد و بلافاصله، فوران واژه‏هايی نظير قتل، آدمکشی و نفرت آغاز می‏شود.
نخست وزير چين در نطق ۱۴۰۰ کلمه‏ای خود ۳۵ بار واژه چين را به کار برد.

رييس جمهور ايران در سخنرانی ۳۲۰۰ کلمه‏ای خود فقط "۵" بار از کلمه "ايران" استفاده کرد که "۴″ بار آن تنها در يک پاراگراف برای توصيف فشار آژانس بين‏المللی انرژی هسته‏ای و حمايت مردم از انرژی هسته‏ای بود. يعنی، تنها جايی که او نيازمند نمايش کاذب حمايت ملی است.

آيا نبايد نتيجه گرفت که رييس جمهور ايران از بردن نام کشورش بيزار است؟

درست به همين دليل تنها "۶″ بار از ايرانيان ياد می‏کند و باز هم برای توصيف حمايت آن‏ها از برنامه هسته‏اي بود.

آيا استفاده از ۳۲۰۰ کلمه و تنها ذكر يک‏بار نام ايران، و آن‏هم به دليل موضوع انرژی هسته‏ای چه معنايي مي‏تواند داشته باشد؟

دومين واژه سخنرانی نخست وزير چين، استفاده از نام كشورش "چين" است.

می‏دانيد اولين استفاده از واژه "ايران"، چندمين لغت سخنرانی آقای احمدی نژاد بود؟

واژه شماره ۱۸۱۰ او.

و می‏دانيد واژه "فلسطين"‌ چندمين واژه رييس جمهور ايران بود؟

۱۵۷ امين واژه او.

و می‏دانيد دردآور ترين بخش داستان کجاست؟

آنجا که تمامي رهبران كشورها كه در مجمع عمومي سخنراني كردند، در نخستين دقيقه نطق خود، با افتخار نام سرزمين خود را بردند، مانند رهبر چين.

اما اين تنها رييس‏جمهور ايران بود که به عنوان تنها رهبر حاضر در جلسه، ۳۲۰۰ واژه غريب و غيرمعمول را بر زبان راند تا از تلفظ نام کشور خويش فرار کند.

نخست وزير چين حتی از يک کشور ديگر جهان به جز چين نام نبرد.

رييس جمهور ايران، فردی که تنها ۵ بار از کشور خودش نام برده است، ۶ بار نام فلسطين، ۴ بار عراق، ۲ بار افغانستان و لبنان و شش بار صهيونيسم را به کار برد.

او حتی به اين‏هم بسنده نکرد و سراغ گرجستان و آبخازيای جنوبی رفت و سری هم به آفريقا زد و درباره استعمار آفريقا، آمريکای لاتين و کشورهای آسيايی سخن گفت.

اما تنها از يک واژه مثل طاعون گريخت:

و آن نام ايران بود!

و متأسفانه بايد گفت که تنها يک موضوع در سخنان آقاي احمدی‏نژاد نيامد:

ايران

مردم ايران

وضعيت مردم ايران و

سرنوشت مردم ايران!

آيا اين مقايسه‏اي تأسف‏بار و حزن‏انگيز نبود؟