|
آرشیو | درباره ما | تماس با ما | پیوندها |
||||||||
|
سه شنبه 16/6/1389
|
||||||||
آغازی بر یک پایان
حال که سال به پایان رسیده و وارد سال جدید می شویم، می توان گفت که حوادث سال 88 بیش از هر چیز باید همگان را به این نتیجه رسانده باشد که ادامه روند اداره جامعه به صورتی که در این سال رخ داد، سبب از دست رفتن فرصت های ترقی جامعه و نیز افزایش شکاف دولت و ملت خواهد شد. بنابراین باید سعی در اصلاح روند اداره امور نمود تا آسیب های وارد آمده در جریان حوادث پس از انتخابات به حداقل برسد که در راه رسیدن به این هدف راهکارهای متعددی وجود دارد که مهم ترین آن شکل گیری یک دولت ملی است که مورد حمایت همه بخش ها و گروه های جامعه باشد.
حقوق شهروندي
 اگر چه مشکل مصادره به مطلوب کردن قانون ، مشکلي است که در هر دو سوي جريانات سياسي کشور ديده مي شود اما به نظر من وقتي چنين رفتاري از آنان که قدرتهاي اجرائي را در دست دارد سر مي زند نه تنها اعجاب برانگيز و شايسته اعتراض بلکه بسيار براي نظام جمهوري اسلامي و آينده نظام مبارکمان مخاطره بر انگيزتر خواهد بود . به راستي اگر کساني که متوليان قانوني کشور و پاسداران قوانين آن شناخته مي شوند قانون را محترم ندانسته و بدون تنازل به اجراي آن نپردازند آيا حرمتي براي اين امام زاده خواهند ماند ؟ آ
تحول دستگاه تفسیری ما ایرانیان
 واقعه ی تلخ تیرماه 78 و یورش به خوابگاه دانشجویان، نقطه عطفی برای تغییر بنیادین و جدی در دستگاه تفسیری طبقه متوسط ، روشنفکران و دانشجویان حامی نظم موجود شد. اما حاکمان از این نکته غافل بودند. یک دهه بعد، وقایع و حوادث تلخ پس از انتخابات سال 88 ، مردم را به جمع نخبگان پیوند داد. این حوادث باعث شد توده ی مردم با بسیاری از باورهای خود وداع کنند.
وقتی واقعیت ها را باید از بیگانگان بشنویم
 دولتی که دائم دولت های قبل را به خیانت و وطن فروشی محکوم می کرد حال در اقدامی عاقلانه جهت تعدیل فضای بین المللی و کم کردن فشار و گرفتن امتیاز های ارزشمندتر کمی از مواضع سرسختانه اش کوتاه آمده است ولی توان اینکه برای مردم اعتراف کند ناچار به کمی عقب نشینی تاکتیکی شده است را ندارد. اینقدر در سخنرانی ها و مواضع علیه دولت های قبلی افراط کرده است که حال نمی تواند حقیقت را به مردم بگوید.
قيامت نظام سياسي
آفات غلبه رادیکالیسم بر حوزه عمومی
مفهوم "علم بومي" خطاست
خطر ماکیاولیسم مذهبی
به کجا چنین شتابان؟
 نباید صورت مسئله را پاک کرد. پرسشهای بسیاری ذهن کثیری از مردم جامعه را به خود مشغول کرده و رفتار کنونی حاکمیت، بر سوءظنهای پدیدآمده به طور مرتب اضافه میکند. اندیشمندان و دلسوزان واقعی، نگرانند و وظیفه سران نظام است که این نگرانی را پاس داشته، به آن احترام گذاشته و به سادگی از کنار آن عبور نکنند. گوشی برای شنیدن وجود داشته باشد و تا دیر نشده، کار شایسته و خردمندانهای باید کرد.
سيسال پس از طالقاني
|
|
|||||||
افکار عمومی ، در قضاوت و داوری اش در باره ی کنش ها و رفتارهای حاکمان در برابر مخالفان و معترضین و نارضایتی ها، از سه شاخصه استفاده می کند و بر اساس این سه معیار، مناسبات خود را با نظام سیاسی سامان می دهد. سه معیار و شاخصه ی مورد نظر عبارت است از این که : رفتار حاکمان به چه میزان عقلانی ، اخلاقی و عادلانه است؟
رادیکالیسم همواره و در هر جامعه ای سبب ساز و تولید کننده رذایلی چون خشونت و تنش، تهمت و دروغ و از میان برنده فضایلی چون گفتگو و تفاهم، مدارا و تساهل می شود. مشخصه اصلی فضای رادیکال، قطب بندی افراد و جریانات بوده و آدمیان در این شرایط همواره در یکی از دو قطب تقسیم می شوند و هیچ اظهارنظری خارج از این قطب ها پذیرفتنی نیست و از سوی طرفین نزاع امکان ندارد افرادی از این فضا خارج باشند.
فكر بيزمان است و بنابراين بيتاريخ. فكر بيمكان است و بنابراين بيجغرافيا. فكر فقط يك چيز دارد و آن حق و باطل است. فكرهايي كه حقاند را بايد به لحاظ اخلاقي پذيرفت و فكرهاي باطل را هم به لحاظ اخلاقي بايد رد كرد. اما بحث بر سر اين است كه فهم و تمييز ميان حق و باطل هم به دو چيز نياز دارد: آزادي و پلوراليسم. تا آزادي وجود نداشته باشد نميتوان فهميد چه فكري حق است يا باطل. تا پلوراليسم وجود نداشته باشد نميتوان فهميد كدام فكر حق است يا باطل. 
تفکری به صورت نرم، آهسته و گام به گام جریان یافته که هم انقلاب را از درون تهی میکند و هم نیروهای باسابقه و استخوان خرد کرده انقلابی را یکی پس از دیگری از صحنه سیاست خارج میکند.در فرمایشات حضرت امام در «منشور روحانیت» این جریان در قالب نوعی تحجر و جمود که ظاهراً به نام دفاع از ولایت خود را مطرح میکند تعریف میشود، اما به یقین این جریان با مفهوم عقلی و کلامی ولایتفقیه بیگانه است. امام خمینی از این جریان با تعابیر مختلفی مانند جمودگرایی، مارهای خوش خطوخال، ولایتیهای دیروز و انجمن حجتیهایها یاد میکند...
آن چه امروز می توان به آن اشاره کرد خالی بودن جای طالقانی و مشی عملی او در زمانه کنونی است. متاسفانه وقایع سال های پس از طالقانی و به ویژه رویدادهای اخیر بیش از هر چیز خبر از غایب بودن افرادی نظیر طالقانی می دهد. افرادی که با گستردن چتر حمایتی خود بر سر همه گروه ها و دیدگاه ها فضایی مناسب جهت گفتگو و رقابت سازنده ایجاد کنند. 
